Een klassieke manier om iemand ter ruste te leggen is begraven.
Een begraafplaats is een stuk particuliere grond, vaak beheert door een stichting of een kerkbestuur, waar eigen wetten en regels gelden. Realiseert u zich dat, wanneer u gebruik maakt van een graf op een begraafplaats, u met deze regels geconfronteerd kunt worden.
De tarieven zijn erg uiteenlopend.
Het laatste afscheid op een begraafplaats kan plaatshebben in een speciaal gebouwde ruimte, bij de Calvarieberg, in een chapelle of bij het graf. Het is aan u te bepalen of de kist bij of òp het graf geplaatst wordt; dat dáár het laatste afscheid wordt genomen of dat men de kist in het graf laat dalen (zinken).
U kunt bij het sluiten van het graf aanwezig zijn.
U mag dit ook zelf doen.

Overleg met uw uitvaartondernemer of met de beheerder van de begraafplaats wat de mogelijkheden hiervan zijn.

Begraven van een urn kan ook. Veel begraafplaatsen bieden de mogelijkheid een urn te begraven of bij te zetten in een bestaand graf. U betaald hiervoor dan wel de grafrechten die op de betreffende begraafplaats gebruikelijk zijn voor een begrafenis of de bijzetting van een overledene.

De vormgeving van een grafmonument kan ook bepaald worden door de regelgeving die op de betreffende begraafplaats van kracht zijn. De meeste steenhouwerijen weten welke regels er worden voorgeschreven.

bron: ANP

Grafsteen eigendom van begraafplaats en niet van de nabestaanden.
Niet de nabestaanden, maar de begraafplaatsen zijn eigenaar van de grafsteen op een graf. Dat betekent dat de begraafplaatsen aansprakelijk zijn voor een eventuele schade. Dat heeft het gerechtshof in Amsterdam bepaald in een proefproces op initiatief van het aartsbisdom Utrecht. Het aartsbisdom , nabestaanden en de r.-k.begraafplaats Sint Barbara gaan tegen de uitspraak in cassatie. Zij vinden dat het indruist tegen elk gevoel van rechtvaardigheid. ‘Nabestaanden kiezen met grote zorgvuldigheid een steen uit, maar na zijn plaatsing direct het eigendomsrecht kwijt’. Het hof baseerd zich op de zgn. ‘natrekkingsregel’. Die bepaald dat de eigenaar van het onroerend goed tevens eigenaar is van zaken die “duurzaam met de grond zijn verenigd”, zoals planten en gebouwen.