Wanneer een nieuw leven zich aankondigt en men een steeds ruimere kring op de hoogte brengt van de aankomende geboorte is het logisch dat de kennissenkring interesse toont voor moeder en kind. De geboortedatum wordt geschat en iedereen ziet uit naar de grote dag.

Het overlijden van het kindje is een drama voor de ouders en voor iedereen die met die ouders een band heeft. Een kind, dat overlijdt voor de geboorte, zorgt voor extra emotionele problemen.

De wet op de lijkbezorging stelt dat onder levenloos aangegeven, een foetus van 24 weken of ouder valt. Vanaf 24 weken is aangifte bij de Burgerlijke Stand verplicht. (Hierdoor ontstaat ook een recht op uitkering). Uw verloskundige kan u daarbij informeren. De wet erkent kinderen pas nadat zij aangegeven zijn. Een kind dat overlijdt voordat het aangegeven is (jonger dan 24 weken), is formeel niet bekend.

Deze opstelling is voor de ouders bijzonder moeilijk te accepteren. Zij kennen het kind erg goed maar zij kunnen niet over hun verlies praten.

Rechtspraak verplicht de ambtenaar van de Burgerlijke Stand een akte van overlijden af te geven met betrekking tot een foetus jonger dan 24 weken wanneer de nabestaanden dat verlangen. Bij welk aantal weken deze verplichting ontstaat is nog onduidelijk. Ook zonder deze aangifte kan een foetus, die jonger is dan 24 weken begraven of gecremeerd. De Wet op de lijkbezorging voorziet hierin niet. Het enige officiële stuk dat u nodig hebt is een verklaring van een arts waarin staat dat het kind vóór de vierentwintigste week dood is geboren.

Doordat de samenleving tegenwoordig anders omgaat met het overlijden van een ongeboren kind dan vroeger, zijn er aanzienlijk meer mogelijkheden voor de nabestaanden. Men hoeft zo’n sterfgeval niet meer te verbergen.

Doodgeborenen werden meestal door het ziekenhuis 'verwijderd' zonder dat het de ouders duidelijk gemaakt werd waar het kindje bleef. Hierdoor is er jarenlang geen mogelijkheid geweest voor een goede rouwverwerking. Het kind bestond immers niet. Een normaal afscheid was onmogelijk.

Een doodgeboren kindje kan dus worden begraven of gecremeerd zoals elk ander mens. Dit betekent voor de ouders en de nabestaanden dat men kan rouwen.

Afhankelijk van de leeftijd van het kindje, kan het kindje worden verzorgd en opgebaard. Er is een gewone periode om afscheid te nemen en een begrafenis of een crematie te regelen. Het kind is immers al een deel van het gezin en een goede bekende van de moeder.

Ook de nazorg; het verzorgen van een graf of het verstrooien van de as is voortaan mogelijk.

Ook een ongeboren kind, dat overleden is, kan voortaan een tastbare plaats in ons leven hebben waar de nabestaanden hun troost kunnen vinden.

Veel crematoria hebben, speciaal – voor ongeborenen, een apart strooiveld. Op dit strooiveld wordt alleen de as van ongeboren overleden kinderen verstrooid. Kerkhoven kennen al reeds lange tijd een apart gedeelte waar alleen kindergraven aanwezig zijn.

Als bijlage heb ik bijgevoegd de “wet en gedragsregels bij (vroege) perinatale sterfte” waarvan ik de gegevens heb gevonden op de website van de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie (NVOG).

De Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie (NVOG) heeft een advies  “wet en gedragsregels bij (vroege) perinatale sterfte” uitgegeven; dit is een handleiding zijn die de ziekenhuizen kunnen hanteren. Hierin staat o.a. dat het belangrijk is dat er heldere richtlijnen moeten zijn hoe een ziekenhuis omgaat met een vroege perinataal sterfgeval.

Klik hier om deze gedragsregels te downloaden.

In deze website wordt een deel van de informatie als pdf-bestand aangeboden. Om pdf-bestanden te kunnen lezen, heeft u het gratis programma Adobe Acrobat Reader nodig. U wordt stap voor stap door de installatieprocedure heen geleid (en u kunt die ook nog afbreken als u dat wenst)