![]() ![]() |
||||
|
|
|
na
de uitvaart
|
||||
|
index
>
|
|
|||
| - | ||||
|
culturen
>
|
||||
|
-
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
-
|
||||
|
links
>
|
||||
|
contact
>
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
Na het eerste jaar zijn –in veel gevallen- de scherpste kantjes van de pijn afgesleten.
Dat wil niet zeggen dat de overledene na deze periode is vergeten maar dat het verlies
een échte plaats gekregen in dagelijkse leven.
Rouwen is een heel persoonlijke belevenis, voor ieder verschillend. Rouwen wordt van binnenuit gedaan. Wat voor de een heilzaam kan is, kan door de ander helemaal anders ervaren worden. Na de uitvaart zal voor de meesten in de omgeving van de overledene het ‘gewone’ leven weer doorgaan. Voor de direct nabestaanden is het gewone leven defintief en onomkeerbaar veranderd. Men zal gedwongen geconfronteerd worden met sociale leegten en een rouwproces. Over de rouwverwerking zijn verschillende theorien die in veel gevallen gebruikt kunnen worden als richtlijn of als handleiding. (zie www.rouwverwerking.pagina.nl); het blijft altijd een persoonlijke beleving die niemand van u kan overnemen. Dr. A.de Keijser stelde op een symposium in Tilburg dat men vier rouwtaken kent: 1. Aanvaarden van de realiteit van het verlies 2. Doorleven van de pijn en het verdriet 3. Aanpassen aan een nieuw (sociaal) leven zonder de aanwezigheid van de overledene 4. De overledene emotioneel een plaats geven en de draad van het leven weer oppakken De amerikaanse onderzoeker George Bonanno vindt De overlijden dat rouwtherapie niet werkt en zelfs schadelijke gevolgen heeft. Negeren van pijnlijke gevoelens kan zelfs heilzaam werken. Men moet zelf de rouw verwerken en het niet aan anderen overlaten. Zo heeft iedereen zijn eigen manier in het verwerken van een verandering. |
||
|
|
||